32. Ciąg dalszy

Z każdym krokiem stawianym na polskiej ziemi po wylądowaniu Gosia otrząsała się ze swojej podróży. Wcześniej dziewczyna czuła się schowana za szybą, a teraz na odwrót: pozbawiona jakiejkolwiek bariery między sobą a światem. Odczuwała wszystko trzy razy mocniej, bodźcom nie było końca.

Jednym z pierwszych wrażeń było zimno.

– Ubieraj kurtkę, no już! – jakaś mama na płycie lotniska zatrzymała swojego kilkuletniego syna i opakowywała go w kurtkę jedną ręką. Drugą ciągnęła po asfalcie wypchany do granic bagaż podręczny. – Karol, ile razy mam powtarzać, stój spokojnie!

– Mamooo. Szarpiesz.

Drugim z wrażeń była niewątpliwa brutalność i wulgarność polskiego języka. Po zastanowieniu i przejściu kolejnych kilku metrów w stronę busa do terminala Gosia zmieniła zdanie – to nie sam język był jakiś szorstki i nieprzyjemny. To fakt rozumienia każdego z wypowiadanych słów sprawiał, że odczuwała dogłębnie zarówno złość niecierpliwej matki i irytację kilkuletniego synka. W busie do terminalu Gosia stanęła obok grupy wesołych ludzi w jej wieku, którzy wracali z wakacji. Ich proste komentarze do rzeczywistości i czerwone od słońca nosy były jednocześnie zabawne i dołujące. Świat nieubłaganie przesuwał się za szybą, gdy jechali. Bus wypluł pasażerów obok drzwi do budynku, ponownie zerwał się silny wiatr, który szarpnął włosami Gosi i jej dżinsową kurtką.

Trzecim wrażeniem była samotność. Dziwne połączenie melancholii, ekscytacji z powrotu do domu i możliwości opowiedzenia już za chwilę wszystkich historii. Czekając na pociąg na dworcu w Modlinie Gosia przyglądała się drzewom. Ich liście srebrnym kolorem mrugały do niej zza budynku, a gdy zrywał się silny wiatr, głośno szumiały.

“Nie da się tego opowiedzieć – przemknęło jej przez myśl. – Nie ma takiej możliwości, żeby opisać komuś drzewo i zobaczył je dokładnie tak, jak ja. Choćbym nie wiem jaki zasób słów przywiozła z tej podróży, to nie opiszę, nie zrozumieją. Nie będą wiedzieli, kim dla mnie stała się Ella, ani jak gorąco jest przy autostradzie.”

Gosia ledwie wcisnęła się do kolejnego pociągu w trakcie przesiadki w Warszawie. Nie miała miejscówki, więc zajęła strategiczne miejsce na korytarzu, a razem z nią to samo zrobiło kilku innych pasażerów. Wszyscy spakowali się w walizki na kółkach i stali nad nimi jak strażnicy. Brunetka po krótkim namyśle usiadła na swoim plecaku. Uśmiechnęła się pod nosem do wspomnień. Jej walizka została przecież w Bułgarii, kilka krajów i mnóstwo kilometrów drogi temu. W międzyczasie wiele razy żałowała swojej decyzji, ale teraz siedząc w trzęsącym się wagonie nie kwestionowała swoich wyborów. To było dobre kilka tygodni, nawet jeśli  często nosiła cały dobytek i mnóstwo swoich problemów na własnych plecach. Patrzyła na swoje brązowe przedramiona i kilka bransoletek, które po drodze kupowała lub dostawała w różnych krajach. “Jeszcze nigdy nie byłam tak opalona – zdała sobie sprawę. – No i moje paznokcie jeszcze nigdy nie były w tak opłakanym stanie…”

Na wysokości Łowicza oparła głowę o ścianę wagonu i zasnęła niespokojnym, płytkim snem. Dwie stacje dalej w korytarzu rozległo się wołanie, które wyrwało ją z letargu.

– Piwo jasne piwo, piwo, piweczko, piwo. Piwo jasne, piweczko.

Sprzedawca w skórzanej kurtce przeciskał się pomiędzy pasażerami. Dziewczyna podkuliła nogi, by mężczyzna mógł przejść bez problemu. Uśmiechnęła się do niego w przelocie.

– Piwko?

– Nie, dziękuję.

Kiedy znikł w kolejnym wagonie, Gosia oparła się ponownie głową o ścianę. Za oknami przesuwały się pola, drzewa i domy. “Kiedyś bym się wkurzyła, że facet łazi z piwem po korytarzu – zdała sobie sprawę, przymykając oczy. – A teraz? Może nawet bym kupiła…”

Stała przy oknie, gdy pociąg wjeżdżał na stację w Toruniu. Zbierające się od rana chmury w końcu postanowiły pęknąć nad peronem.  Asfalt natychmiast pokrył się ciemnymi plamami po spadających na ziemię kroplach. W dźwięku deszczu obijającego się o dachy i okna Gosia zeszła ze schodków wagonu. Znów poczuła zimny wiatr, wciskający się złośliwie pod kurtkę. Zarzuciła na plecy bagaż, przeszła kilka kroków w stronę wyjścia z dworca i wtedy jej serce wykonało naraz dwa salta.

Naprzeciwko niej pod filarem stała Anka. Wyciągała szyję, żeby dojrzeć siostrę pomiędzy pasażerami. Zaraz obok niej czekał nieruchomo wysoki chłopak w bluzie i sportowych butach. Widziała go wcześniej tylko na zdjęciach, ale rozpoznała natychmiast, kiedy się uśmiechnął. Maciek.

– Gocha! – Anka zobaczyła jak siostra biegnie jej naprzeciw. Obie rozłożyły szeroko ręce. – Kochana!

Siostry tuliły się mocno do siebie przez dobre dwie minuty. Nawet, jeśli usiłowały coś powiedzieć, nikło to w tłumiomym szlochu, śmiechu, emocjach tak bardzo na siebie się nakładających, że aż nieuchwytnych. Gdy w końcu oderwały się od siebie, obie były mokre od deszczu i szczęśliwe.

– Boże, jak dobrze, że wróciłaś. Opalona jak Tina Turner na koncert! Wszyscy już na ciebie czekamy w domu. Zanim pojedziesz na Chopina, masz obowiązek zjeść schabowego – tata specjalnie zrobił – pokazać zdjęcia i chociaż trochę spróbować nam przekazać tego bajecznego słońca, które w sobie przywiozłaś.

– Dobrze, Anula. Ty tez mi wisisz niejedną rozmowę – Gosia z uśmiechem odetchnęła. Spojrzała w stronę Maćka, który przypatrywał się całej scenie z boku. – Cześć, bohaterze.

– Cześć, koronkowa Małgorzatko.

Ania uniosła brwi w zdziwieniu.

– Nie wiem, co tam dokładnie między wami zaszło, ale widzę jak lecą iskry.

Gosia wzruszyła ramionami. Uśmiechnęła się do chłopaka bardzo ciepło.

– Dawaj ten plecak – powiedział Maciek i odebrał od dziewczyny jej bagaż. – Nosiłaś go już dosyć, czas się podzielić tym ciężarem. No i oczywiście opowieściami. Ja nie jestem na bieżąco od dobrego kawałka Macedonii, więc koniecznie chcę poznać ciąg dalszy.

– Ciąg dalszy – powtórzyła Gosia i przez chwilę nic nie mówiła, gdy szli korytarzem w stronę parkingu. – Wierz mi, że też chcę go poznać.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *